فروردینگان
رایانسک جشن فروردینگان را می توانید از پیوند زیر پایین بگیرید.:
http://www.2shared.com/file/3111332/93e5347c/farvardingan.html
جشن فرخنده فروردین است
روز بازار گل و نسرین است
می دانیم که جشن فروردینگان در روز فروردین از ماه فروردین (نوزدهم فروردین نخستین جشن ماهیانه) برگزار می شود و همان گونه که از نامش پیدا است مربوط به فروَهَر (Fravahar) پاکان و در گذشتگان می باشد و در حقیقت می شود گفت این جشن روز یادبود درگذشتگان (روانان) است چون واژه ی فروردین و فَروَهَر هردو از یک ریشه گرفته شده است هردو به معنی نیرویی است که از جهان بالا برای راهنمایی و پاسبانی ارواح در وجود هر ذی روحی گذاشته شده و در واقع فَروَهَر در زندگی بخش جدانشدنی روان است.(اطلاعات بیشتر در باره ی فروهر در تارنگار اورداد)
نیاکان ما در ایران باستان در این روز به سر خاک عزیزان از دست رفته می رفتند و طی مراسمی از آن ها یاد می نمودند. در خانواده هاي پارسي براي جشن فروردين خانه را تميز و ديوارها را سفيد مي کردند و اگر بتوانند همه اطاق های خانه را سفيد مي کردند. حتا گفته اند:« حتمن اطاقي را كه در آن مراسم نوروزی بر پا مي شود ، پاک مي کردند و مي آرايیدند وبر روی ميزی كوزه آب و گلدان و ظرفي از آتش مي گذاشتند و آتش را با چوب معطّر (صندل ) و چوب هاي خوشبوی ديگر نيرو مي دهند و هر كس مي بايستي با دست خود چوب بر آتش بگذارد و نام درگذشتگان خانواده خويش را بر شمارد . گاهي برای هر يك از كساني كه بتازگی درگذشته باشند يك گلدان گل در اطاق ویژه ی فروردين مي گذاشتند.»امروز هم مانند گذشته زرتشتیان ایران و پارسیان هندوستان و پاکستان این جشن را بر گزار نموده و به سر خاک در گذشتگان می روند و برای شادی روان آن ها نماز می خوانند و خیرات می کنند و صدقه می دهند.در میان زرتشتیان ایران این جشن به نام فرودُگ (Foroodog) معروف است.
گفته ای دیگر نیز وجود دارد که می گوید:«این روز خانه ها را میروفتند و همه جا را تمیز و آراسته کرده و گل و گیاه و نقل و نبات و آتش و چراغ روشن در سفره می نهادند و بدین ترتیب روان در گذشتگان را خشنود می کرده اند . »
ابوریحان بیرونی می گوید: «در این جشن پارسیان در دخمه ها چوب صندل بخور می دهند و موبدان با نذور و میوه و گل مراسم آفرینگان به جای می آورند. »
زرتشتیان تهران در این روز به آرامگاه زردشتیان که در کاخ فیروزه واقع شده می روند و از موبدان که در آن جا حضور دارند می خواهند که به نام در گذشتگان آن ها آفرینگان بخوانند. در حین سرودن آفرینگان مواد خوشبو (عود و کندر) روی آتش دود می کنند، شمع روشن می نمایند، گل و سبزه گذاشته اند، میوه های تازه را پاره می کنند و لُرک (Lork) هم که مخلوطی از هفت میوه ی خشک می باشد گذاشته اند و سورُگ (Soorog) هم که نان کوچک گردی است در روغن کنجد می پزند. پس از پایان آفرینگان خوانی میوه و لرک و سورگ که تیرک شده است میان حاضرین پخش می شود که بخورند به علاوه هر کسی به سر قبر نزدیکان خود رفته گل و سبزه می گذارد و شمع روشن می کند.البته همه ی مراسم بالا جزء اصلی جشن فروردینگان است که زرتشتیان تهران آن را اجرا می کنند.
سر گرد اورند در کتاب جشن های ایران باستان سورگ را تشبیه کرده است به نان روغنی که مسلمانان در روز آدینه (جمعه) ی پایان سال درست می کنند و به سر قبر می برند و به مردم می دهند.
در روم قدیم در ماه فوریه به یاد روح های مردگان که آن ها را مانِس (Manes) می نامیدند در گورستان ها مراسمی برگزار می کردند و فدیه می دادند. هندو ها نیز نظیر این جشن را دارند که آن را پیتارا می نامند. مسیحیان کاتولیک هم در یکم ماه نوامبر عیدی دارند به نام Toussaint که عید مردگان است و در آن روز از در گذشتگان یاد نموده مزار آنان را گلباران می کنند.
گرد آوری: معین صادقیان
تارنگار: http://avardad.blogfa.com
رایانامه: avardad@gmail.com
سامانه ی پیامک: 09356216208
شماره ی حساب: 0200288413008 سیبا ی بانک ملی به نام معین صادقیان

|
+|

نوشته شده در سه شنبه بیستم فروردین 1387 |

نوشته شده توسط معین