اورداد

گنبد هاي گلي كوير

avardad — Mon, 07 Dec 2009 11:17:18 GMT

روستاي جشوقان روستاي كويري بسيار زيبايي در نزديكي نايين است.

شرح زير شرح سفرنامه ي من به اين روستاي زيباست:

(تعدادی از تصاویر مربوطه در ادامه ی مطلب قرلر دارند)

جشوقان

گنبد هاي گلي كوير

هنگامي كه به جشوقان رسديم خانه هخاي كوچك گلي با سقف هاي گنبدي حال و هواي ديگري به ماداد.

روستاي بكر گم شده در نزديكي تودشك با مردمي صميمي و فرهنگي ويژه

نخستين بنايي كه توجه ما را به خود جلب كرد مسجد جاكع جشوقان در مركز ده بود كه به تازگي بازسازي شده است. بنايي كوچك و زيبا با سردري بلند و دربي آهني كه دروارش را چند پنجره ي آجري حفره دار مي شكست. حياطي كوچك و دلباز داراي محل سخنراني كه شايد در آن براي مداحي يا كارهايي از اين قبيل استفاده مي شده است.

درون جامع دو منبر است يكي چوبين و بزرگ و ديگري آهنين و كوچك. اهالي مي گويند منبر بزرگ را سال ها پيش بيرون از مسجد ساخته اند و زماني كه مي خواهند آن را درون مسجد ببرند در ميابند كه اندازه ي منبر بسيار بزرگتر از درب ورودي مسجد است، پس از مدتي آنان كه تلاش را بيهوده و آفتاب را روي بام مي بينند بران مي شوند تا دست از اين كار كشيده و به خانه ها بروند تا شايد فردا فرجي شود و فكري به مخيله شان خطور كند. پس ، فردا كه به جامع مي آيند منبر را درون مسجد ميابند اين مي شود كه گروهي از آن هنگام و بر اين باور همچنان به منبر مذكور دخيل مي بندند.

چلچراغ هاي موقوفي طاق چشمه اي جامع را مزين كرده اند و تك درخت حياط به آن روح بخشيده است.

از مسجد بيرون مي آييم؛ سقف هاي سياه گنبدي كه همسطح زمين هستند خود را نشان مي دهند. سقف قير گوني شده است. بله اينجا گرمابه است كه درون زمين ساخته شده است و هم اكنون جولان گاه تارتن و تار مي باشد.

وارد كه مي شويم راهروي درازي دارد كه با يك پيچ در انتها، به رختكن گرمابه و حوضچه ي ميان آن منتهي مي شود . آب حوضچه از كف مي جوشيده است كه همان آب قنات روستا ميباشد اما اين روزها به جاي آنكه به حمام بيايد به مخزن آب شرب اهالي پمپ مي شود تا آنان را از نعمت آب لوله كشي بهره مند سازد.راهروي كوچكي ما را به بخش اصلي حمام هدايت كرد جايي كه آب گرم از حفره هاي خزينه به حوضچه هاي گرم مي رسيد.

بخش اصلي گرمابه جايي مانند اتاقك يا ايوان كوتاه دارد كه به نظر مي رسد مشت مال خانه ي گرمابه بوده است. از راهرويي دو پله پايين تر مي رويم اتاقك هاي دوش قرار دارند كه تازه ساز است و لي كوته عمر ، پيداست كه دوش را بعدها به حمام اضافه كرده اند.خزينه ي گرمابه حدود 9 متر مكعب آب را در خود نگاه مي داشته است.

گرمابه روشن است با آنكه ديوارهايش سياه گشته و درون زمين قرار دارد، حفره هاي روي سقف نور آفتاب و هواي تازه را به درون گرمابه جاري مي سازد.

حمام بخش هاي ديگري هم دارد كه فعلا دسترسي به آنها برايمان مقدور نيست.

كنار ده چندين تپه و كوه استوارند بالاي يكي از تپه ها (كه به مركز ده نزديك تر است ) بقاياي ساختماني سنگي پيداست. چند ديوار كه با سنگ چين ساخته سده است. اهالي مي گويند آنجا قلعه ي ده بوده است و آن ديوار ها بقاياي آن هستند. ميگويند از اين قلعه براي محافظت از اهالي استفاده مي شده به طوري كه در هنگام خطر اهالي به آن نقل مكان مي كرده اند؛ ولي اكنون چيز زيادي از آن باقي نمانده جز چند ديوار سست، حتي فرم كلي قلعه را هم نمي توان حدس زد ولي بيشك مربوط به پيش از اسلام است.

آن سوي تپه ي قلعه محله ي باجگاه قرار دارد كه تپه ي مذكور آن را از مركز ده و محله ي شمالي كه اكنون متروك است جدا ميسازد. گويند دز قديم بازرگاناني كه قصد عزيمت به سمت شمال را داشته اند در اين محل باج مي پرداختند. درر محله ي باج گاه مسجدي قرار دارد كه نماي بيروني آن با ديگر خانه هاي اين محل هيچ تفاوتي ندارد. منبري چوبي درون مسجد است كه حكاكي روي آن نشان مي دهد كه متعلق به سال هفتم هجري است.

از محله ي باج گاه خارج مي شويم تا از ميان ده بگذريم و به خانه هاي متروك شمالي برسيم آسمان يكدست فيروزه است باغ ها و مزارع اندكي كه كنار ده قرار دارند در اين فصل پاييز روستا را رنگين كرده اند.

كمي كه راه مي رويم بقاياي مسجد وزير را ميبينيم كه تقريبا چزي از آن بافقي نمانده، چند ديوار و زير زمين. دور آن را ديوار كوتاهي كشيده اند تا اهالي به احترام اين مسجد در آنجا ساختمان نسازند. مسجد وزير احتمالا ديرسال ترين مسجد روستاست.

از كنار رختشو خانه هم رد مي شويم تا دست و رويي بشوييم؛ ديوار هاي رختشو خانه سيماني است بي سقف.

شمال ده جايي كه خانه هخاي مسكوني ده تمام مي شود چند باغ و مزرعه به چشم مي خورد. از ميان باغ ها كه رد مي شويم به خرابه هاي خانه هايي مي رسيم كه از نظر شيوه ي ساخت اندكي با خانه هاي ديگر روستا متفاوت است. خانه هايي كه كنار باغ ساخته شده اند.

ورودي اصلي آنها اتاقكي هشت ضاعي است كه معمولا هم به حياط ساختمان متصل است و هم با دري چوبي و كوچك به اتاقي كه كنار آن قرار دارد. احتمال مي رود اتاق مذكور محل زندگي زمستاني اهالي بوده باشد چرا كه بر خلاف ديگر اتاق هاي ساختمان پنجره ندارد و فقط دو در دارد يكي به دالان ورودي و ديگري به حياط درون اين اتاق يك شومينه ي كوچك هم هست اما اين تنها اتاقي نيست كه شومينه دارد اتاق ديگري در مجاورد آن هم به همين وضع است ، منتها بايك در و پنجره ي كوچك.

درو پنجره ها را كنده اند تا جايي ديگر استفاده كنند اطلاع چچنداني از شكل در يا چيدمان شيشه ها نداريم مگر آنكه در و پنجره ها به سبك درو پنجره هاي كوير است.

آشپزخانه و انبار هم به راحتي قابل تشخيص است. اتاق بزرگ ديگري كه اين نوع ساختمان ها دارند بالاي ايوان قرار دارد احتمالا تابستاني است چون جوري به سمت شرق قرار گرفته كه تا افتاب بالا مي آيد درون اتاق سرازير مي شود ضمنا اين اتاق شومينه ندارد. اتاق بزرگ ديگري كه منظره ي باغ درآن نقش مي زند اتاقي است بزرگ با 4 در، دوتا روبه باغ و دوتا رو به حياط كه با اين تفاسير بايد اتاق پذيرايي باشد. بيشتر خانه هاي متروك شمالي شبيه خانه ي مذكور اند كه دست مخرب روزگار آنها را مي فرسايد و خراب مي كند و انساني نيست به مخالفت روزگار آنها را مستحكم سازد.

كوهي كم ارتفاع و لايه لايه د ركنار روستاست كه در آن غارهاي زيادي به چشم مي خورد يكي ا زمعتمدين محل م يگويد كه اي غر هاي دست كن محل كارگاه هاي گليم بافي يا قالي بافي بوده است ولي هم اكنون متروك است و فقط يكي دوتار آنها يا به عنوان پاركينگ يا محل نگهداري گوسفندان استفاده مي شود.

از بالاي اين كوه سقف شيرواني حسينيه آن را با سقف ديگر بناها متمايز مي كند و يكدستي روستا را از آن مي گيرد. كه چندين تن از اهالي به آن ايراد مي گيرند و مي گويند در اين حسينيه آيين تاسوعا عاشورا و تعزيه هاي خاصي برگزار مي گردد كه ويژه ي همين روستاست.

حال و هواي روستاي كوير و علاقه ي ما به بيشتر دانستن درباره ي آن و به ويژه فرهنگ ميدم جشوقان خواه ناخواه باز هم ما را به آن خواهد كشاند.

سفر يك روزه ي ما به پايان رسيد اما كاوش هاي ما درباره ي آن ادامه خواهد داشت.

از همه ي دوستان و سروران گرامي در خواست مي كنم من را از نظرات هوشمندانه ي خود آگاه سازند.

معين صادقيان آبان 1388

تارنگار:www.Avardad.blogfa.com

www.koloun.blogfa.com

رايانامه: ms50952@yhaoo.com

تلفن: 09356216208

برای دریافت فایل PDF و يا گالری تصاویر گرفته شده از جشوقان به بخش کتابخانه ی همین تارنگار بروید.

اخت چرخ ادب (پروین اعتصامی)

avardad — Sat, 05 Dec 2009 11:37:18 GMT

چندي پيش براي ارائه ي كنفرانسي در كلاس ادبيات فارسي دانشگاه علي رغم ميل باطني خود در باره ي زندگي پروين اعتصامي جستجو كردم اما زندگي وي به قدري برايم جالب بود كه به و ي و اشعارش علاقه مند شدم و نوشتار زير ماحصل آن جستجو هاست.

پروين اعتصامي

رخشنده ي اعتصامي مشهور به پروين اعتصامي 15اسفند 1285در تبريز متولد شد.مادرش اخترفتوحي آذربايجاني و پدرش يوسف اعتصامي آشتياني ( اعتصام الملك ) ازسكندي شفت گيلان واصالتا آشياني بود كه از نويسندگان و مبارزان دوره ي مشروط بوده است و مدتي هم نماينده ي مجلس شده بود. او اولين چاپخانه را در تبريز بنا كرد.

از كودكي با اشعار نظامي،مولوي ،ناصرخسرو ،منوچهري ،انوري ،فرخي آشنا بود.

پروين چهار برادر داشت و تنها دخترخانه بود. اواز كودكي علاقه ي زيادي به شعر و ادب پارسي داشت.پدرش كه علاقه ي زياد او را ديد از همان كودكي با وي در زمينه ي وزن شعر و شيوه ي يادگيري آن با دخترش تمرين كرد.«گاهي شعري از شاعران قديم به او مي داد تا بر اساس آن شعر ديگري سرايد يا وزن آن را تعغير دهد ويا قافيه هاي ديگري برايش پيدا كند.»تا آنجا كه پروين به چنان مهارت در شعر رسيد كه در سن12سالگي شعر گوهر سنگ و اي مرغك را سرود:

اي مرغك خرد زآشيانه -- پرواز كن و پريدن آموز

تا كي حركات كودكانه؟ -- در باغ چمن چميدن آموز

رام تو نمي شود زمانه -- رام ازچه شدي رميدن آموز

منديش كه دام هست يا نه -- برمردم چشم، ديدن آموز

شو روز به فكر آب و دانه -- هنگام شب آرميدن آموز

درسال 1291 پروين به همراه خانواده اش از رشت به تهران مهاجرت كرد. از آنجايي كه خانواده اي اهل مطالعه داشت و پدرش فرد فرهيخته اي بود ادبيات فارسي و عربي را نزد پدر اديب و دانشمند خود فرا گرفت و سپس زبان انگليسي را در مدرسه ي دخترانه ي اناثيه ي آمريكايي تهران (كه ايران بتل ناميده مي شد) آموخت چرا كه به آموختن علاقه ي زيادي داشت و ترجيح مي داد از هرچه به اندازه ي توان بياموزد.

در سال 1303 در جشن فارغ التحصيلي سخنراني كرد و از وضع نامناسب اجتماعي، بي سوادي و بي خبري زنان ايران حرف زد، اين سخنراني، به عنوان اعلاميه اي در زمينه ي حقوق زنان در تاريخ معاصر ايران اهميت زيادي دارد؛ در بخش "زن و تاريخ" اعلاميه مي گويد:

«داروي بيماري مزمن شرق منحصر به تعليم و تربيت است، تربيت و تعليم حقيقي كه شامل زن و مرد باشد؛ و تمام طبقات را از خوان گسترده ي معروف مستفيذ نمايد.»

«پيداست كه براي مرمت خرابي هاي گذشته، اصلاح معايب حاليه و تمهيد سعادت آينده، مشكلاتي در پيش است. ايراني بايد ضعف و ملالت را از خود دور كرده ، تند و چالاك اين پرتگاه را عبور كند.»

وي دو سال در همان مدرسه تدريس كرد.

در 19 تير 1313 با پسر عمويش كه افسر شهرباني و هنگام وصلت رئيس شهرباني در كرمانشاه بود ازدواج كرد و 4 ماه بعد به كرمانشاه به خانه ي شوهر رفت.

اخلاق نظامي شوهرش با روح لطيف و آزاده ي پروين مغايرت داشت چون در خانواده اي سرشار از مظاهر معنوي و ادبي و به دور از هرگونه آلودگي بزرگ شده بود.

بر اثر عدم تفاهم پس از دوماه و نيم اقامت در خانه ي شوهر به منزل پدر بازگشت و پس از 9 ماه با بخشيدن مهريه در تاريخ 11 امرداد 1314 طلاق گرفت و تا پايان عمر كوتاهش ازدواج نكرد، و به سرودن شعر پرداخت.

وي در سال هاي 1315 و 1316 در زمان رياست دكتر عيسي صديق بر دانشسراي عالي تهران (دانشگاه تربيت معلم كنوني) به عنوان مدير كتابخانه مشغول به كار شد.

چاپ ديوان

پيش از ازدواجش پدرش مخالف چاپ ديوان او بود زيرا اين كار را با فرهنگ آن زمان شازگار نمي دانست و فكر مي كرد كه ديگران ممكن است چاپ شدن اشعار يك دوشيزه راف راهي براي يافتن شوهر به حساب آورند؛ پس از ازدواج و جدايي پدر به اين كار رضايت داد و پروين به تشويق ملك الشعراي بهار در سال 1315 ديوان خود را به چاپ رساند. نخستين مجموعه ي شعر پروين شامل اشعاري بود كه پيش از 30 سالگي سروده بود كه بيش از 150 قصيده، غزل، مثنوي را شامل مي شد. كه مورد استقبال زياد واقع شد چرا كه مردم مي خواستند ببينند كه ديوان اشعار يك زن چگونه است به همين خاطر ديوان اشعارش پس از چاپ دست به دست مي گشت. استادان بلرجسته اي همچون دهخدا و علامه قزويني هر كدام مقاله هايي درباره ي اشعار او نوشتند و شعر و هنرش را ستودند.

پس از چاپ ديوانش در سال1315 وزارت فرهنگ مدال درجه 3 لياقت را به او اهدا كرد ولي او اين مدال را نپذيرفت. گفته شده كه حتي پيشنهاد رضاشاه را كه از او براي ورود به دربار و تدريس به ملكه و وليعهد وقت دعوت كرده بود، نپذيرفت. روحيه و اعتقادات او به گونه اي بود كه به وي اجازه نمي داد در چنين مكان هايي حاضر شود، چرا كه او در 15 سالگي شعري را درباره ي ستمگران و ثروتمندان گفته بود:

برزگري پند به فرزند داد -- كاي پسر اين پيشه پس از من توراست

مدت ما جمله به محنت گذشت -- نوبت خون خوردن و رنج شماست

هرچه كني، نخست همان بدروي -- كار بد و نيك چو كوه و صداست

...

گفت چنين كاي پدر نيك راي -- صاعقه ي ما ستم اغنياست

پيشه ي آنان همه آرام و خواب -- قسمت ما درد و غم و ابتلاست

مافقرا از همه بيگانه ايم -- مرد غني با همه كس آشناست

خوابگه آن را كه سمور و خز است -- كي غم سرماي زمستان ماست

تيره دلان را چه غم از تيرگي است؟ -- بي خبران را چه خبر از خداست؟

***

مرگ پدر در دي 1316 در 63 سالگي تاثير هولناكي بر او گذاشت تا جايي كه مي گويد:

پدر آن تيشه كه بر خاك تو زد دست اجل -- تيشه اي بود كه شد باعث ويراني من

***

درست زماني كه برادرش ابوالفتح اعتصامي ديوانش را براي چاپ دوم حاضر مي كرد؛ در 3 فروردين 1320 بدون هيچ سابقه ي كسالتي به بستر بيماري افتاد و پزشك معالجش كسالت وي را حصبه تشخيص داد و درمان او را در حوزه ي مطلق تخصص خود اعلام نمود در صورتي كه چنين نبود و در اثر مداواي غلط و سهل انگاري او حال پروين روز به روز به وخامت گراييد و بالاخره فرصت مداواي صحيح از دست رفت.

نيمه شب شانزدهم فروردين 1320 پزشك خانوادگيش را چندين بار به بالين او خواندند و حتي كالسكه ي آماده اي به در خوانه اش فرستادند. ولي نيامد و پروين در آغوش مادرش چشم از جهان فرو بست.

پس از مرگ قطعه شعري از او يافتند كه معلوم نيست در چه زماني براي سنگ مزار خود سروده بود:

اين كه خاك سيهش بالين است -- اختر چرخ ادب پروين است

گرچه جز تلخي ايام نديد -- هرچه خولهي سخنش شيرين است

صاحب آن همه گفتار امروز -- سائل فاتحه و ياسين است

پيكر پاك وي در حرم حضرت معصومه در قم به خاك سپرده شده است.

تصویر اجازه نامه ی دفن وی را در اینجا ببینید.

***

ديوان قصائد و ثنويات و تمثيلات و مقطعات وي شامل 248 قطعه شعر – 65 قطعه به صورت منظره است.

اشعارش بيشتر در قالب قطعات ادبي كه مضامين اجتماعي را با ديده ي انتقادي به تصوير كشيده مي باشد.

اشعار وي كه شامل 6500 بيت مي باشد را مي توان به 2 دسته تقسيم كرد:

1- سبك خراساني: شامل اندز و نصيحت و بيشتر شبيه اشعار ناصر خسرو

2- سبك عراقي: كه بيشتر جنبه ي داستاني دارد و به ويژه از نوع مناظره است كه بيشتر شبيه شعر سعدي است(اين دسته از اشعارش معروف ترند.)

اي گل تو زجمعيت گلزار چه ديدي؟ -- جر سرزنش و بد سري خار چه ديدي؟

رفتي به چمن ليك قفس اشت نصيبت -- غير از قفس اي مرغ گرفتار چه ديدي؟

معين صدقيان

آبان 1388

تاريخچه امامزاده هاي ايران

avardad — Sun, 16 Aug 2009 05:42:18 GMT

تاريخچه امامزاده هاي ايران
اگر چه اين مطلب به صور و اشکال مختلفه در کتب داستانها و امثله مندرج است و حتي نظاير آن در عصر حاضر کم و بيش در گوشه و کنار ايران رخ مي دهد (نگارنده اين کتاب خود شاهد و ناظر بود که قريب سي و پنجسال پيش قبل جمعيت کثيري از مردم آمل و روستاهاي اطراف مثل سيل خروشان يک روز صبح به سوي امامزاده اي در چند کيلومتري شمال شهر آمل به نام يوسف رضا روي آوردند تا امام هشتم "امام رضا (ع)" را که شب قبل به آنجا آمده مهمان يوسف رضا بود زيارت کنند!).

پس از آنکه ايرانيان به شرف ديانت اسلام مشرف شدند نسبت به سلاله پيغمبر (ص) و آل علي (ع) علاقه و ارادت خاصي پيدا کردند. عشق و علاقه ايرانيان، قطع نظر از جنبه ديانت و اعتقاد مذهبي، مبتني بر دو اصل و دو علت ديگر نيز بود. که يکي موضوع مظلوميت آل علي (ع) و غصب حق مسلم آنها از طرف خاندان بني اميه و بني عباس بوده است، و ديگري موضوع قرابت و همبستگي از لحاظ شهربانو دختر يزدگرد سوم آخرين پادشاه ساساني که وي را همسر حسين بن علي (ع) و مادر امام سجاد مي دانند (دکتر شريعتي ازدواج حسين بن علي (ع) با شهربانو را قوياً تکذيب مي کند - ر.ک. تشيع علوي و تشيع صفوي، ص 113).

به همين جهات و علل هر جا که فردي از اعقاب ائمه هدي (ع) بدرود زندگي مي گفت، قبرش مزار شيعيان مي شد و بر بالاي مدفنش بقعه و بارگاه مجللي بر پا مي کردند.

چون حکومت و فرمانروايي به ايلخانان مغول رسيد، به گفته خواجه رشيدالدين فضل الله، غازان خان به دوازده امام و سادات علوي تعلق خاطر پيدا کرده بود.

شادروان عباس اقبال آشتياني در کتاب نفيس تاريخ مغول، در رابطه با احترام غازان به سادات علوي و اهل علم چنين مي نويسد: «به اندازه اي در احترام به مقام منتسبين به خاندان رسول و اهل علم کوشيد، که در عهد او عمال ديواني در فرمانهاي دولتي گاهي اسامي سادات را بر اسم ايلخان و شاهزادگان مقدم مي نوشتند.» چون سلطان محمد اولجايتو به مذهب تشيع تعلق خاطر پيدا کرد و از اولجايتو به خدابنده تغيير نام داد، قدر و مقام سادات هاشمي بيشتر از پيشتر قرب و منزلت پيدا کرد. سلطان محمد سکه به نام دوازده امام زد و مقابر آنان ملجأ و پناهگاه مغولهاي تازه مسلمان گرديد. از طرف ديگر: «فرمود که داغي بساختند و نام ابوبکر بر سر داغ نقش کردند و موالي سنت و جماعت را فرمود که داغ بر پيشاني نهادند.» و همچنين تا آن اندازه به سادات اعتقاد و ايمان پيدا کرده بود که: «کاسه آش را به دست مي گرفت تا قبلاً سيدي بياشامد.»

اگر موضوع تعصب و علاقه آنان به همين جا ختم مي شد جاي بحث و تأمل نبود ولي متأسفانه کار به جايي کشيد که مي گويند از طرف يکي از حکمرانان مغول فرمان صادر شد که به جز مقابر پزشکان و بقاع سادات علوي که دسته اول طبيب جسم و طبقه دوم شفادهنده دل و جان هستند، ساير بقاع و مقابر را با خاک يکسان کنند، زيرا به زعم و عقيده آنها تنها اين دو دسته هستند که با نقش خود بر دلها حکومت مي کنند و مقابر آنان را ميتوان مزار و ملجأ قرار داد. بديهي است اگر اين فرمان اجرا مي شد مقابر کليه فضلا و دانشمندان و مفاخر علمي و ادبي ايران که از آن دو دسته خارج بوده اند، ويران مي گرديد و از مدفن آنها اثري باقي نمي ماند. کما اينکه امروز نيز به همان درد مبتلا هستيم و مقابر غالب بزرگان ما معلوم و مکشوف نيست.

ايرانيان زيرک و هوشمند که تاب تحمل چنين مصيبتي را نداشتند و هرگز حاضر نبودند که مقابر فضلا و دانشمندان را در مقابل ديدگانشان ويران کنند؛ در مقام چاره و علاج برآمدند و مآلاً به اين نتيجه رسيدند که چون مغولان نسبت به سادات علوي بيش از حد و اندازه علاقه و ايمان دارند، مصلحت زمان در اين است که به منظور اغفال حکام مغول و جلوگيري از نهيب و خرابي، موقتاً براي مفاخر متوفاي خود، شجره نامه هاي مجهول درست کنند و با انتساب آنها به يکي از ائمه طاهرين (ع) و با توجه به اسم کوچکشان آنها را في المثل امامزاده محمد يا امامزاده قاسم يا امامزاده عبدالله و جز اينها بنامند تا اگر روزي دست روزگار بر قدرت مـطـلـقـه عمال و حکام مغول قلم بـطـلان کـشـيـد، شـجـره نامه هاي اصلي و واقعي بزرگان خويش را بر سر جايشان گذارند و شجره نامه هاي مجعول را از روي مقابر امامزاده هاي مصلحتي بردارند. ولي با نهايت تأسف طول مدت حکومت مغولان مجال تحقق چنين آرزويي را نداد و آن دسته از ايرانياني که به حقيقت مطلب واقف بودند همگي مردند و اسامي و انساب واقعي اين امامزاده هاي مصلحتي در دل خاک مدفون گرديد. خاصه اينکه امير تيمور گورکاني و اعقابش هم که بعد از ايلغار مغولان بر سر ايرانيان فرود آمده اند نسبت به سادات علوي علاقه و احترام خاصي مبذول مي داشتند، چنان که امير تيمور پس از فتح يکي از قلاع هندوستان فرمان داد: «گبران را از مسلمانان جدا کرده به تيغ جهاد بگذرانيد و خانمان موحد و مشرک عرصه تاراج گشت الا اموال سادات که از آسيب مصون و محروس ماند.» و همچنين چون شهر آمل در طبرستان گشوده شد و قلعه ماهانه سر هم به تصرف درآمد، امير تيمور گورکاني: «اشارت کردند که قتل عام بکنند مگر سادات را نکشيد. ديگر هر چه که را يابند محابا نباشد».

غرض از تمهيد مقدمه بالا اين است که غالب امامزاده هاي فعلي در ايران مزار بزرگان و دانشمندان ايراني است و بر هر ايراني پاک نژاد و پاک نهاد فرض مؤکد است که از کليه عوامل و امکانات موجود براي کشف هويت اصلي صاحبان اين بقاع و مقابر استفاده کند تا متدرجاً صحيح از سقم و مجعول از غير مجعول تفکيک و شناخته شود.

راست است که بعضي از اين امامزاده ها به ويژه آن عده که در روستاهاي دور دست و شکاف کوهها و اعماق جنگلها وجود دارند و پاي هيچ عربي در ازمنه قديمه به آنجاها نرسيده است، مولود مطامع بعضي شيادان است که براي تحصيل مال و ثروت با اظهار خوابها و رؤياهاي دروغين به مقام مقدس سيادت و سلاله پيغمبر اکرم (ص) اهانت و اسائه ادب ورزيده اند، به قسمي که بعضي ها گمان برده اند که تمام امامزاده ها احياناً از اين دسته و طبقه هستند، وليکن به ضرس قاطع بايد بدانيم که تعداد اين گونه مقابر مصلحتي زياد نيست و اکثريت بقاع و مقابر را سادات جليل القدر هاشمي و فضلا و دانشمندان ايراني تشکيل مي دهند. به طور کلي بايد دانست که امامزاده هاي فعلي ايران از چند دسته خارج نيستند:

دسته اول واقعاً سادات اصيل و شريفي هستند که سالهاي متمادي مرجع تقليد و ارشاد و استشارت بودند و پس از آنکه دعوت حق را لبيک گفته اند، بر مدفن آنها بقعه و بارگاه باشکوه و مجلل بنا نهاده اند. مانند "شاهچراغ" در شيراز و "حضرت عبدالعظيم" در شهر ري و "آستانه" در گيلان و جز اينها که در صحت نسبت و اصالت آنها کوچکترين ترديد و تأملي وجود ندارد.

دسته دوم همان بزرگان و دانشمندان ايراني هستند که شجره نامه هاي واقعي آنها به علل و جهاتي که اشاره شد از ميان رفته، صاحبان اصلي اين گونه مقابر هنوز معلوم و مشخص نشده اند.

دسته سوم مولود مطامع و خوابنما شدنهاي دروغين فلان شياد و يا فلان خاله زنک هستند که اگر اين گونه مقابر را حفر و نبش کنند اثري از جسد و استخوان پوسيده ديده نمي شود. به قول حاج سياح: «به يک خواب جعلي يک آدم فريب، قبري يا سنگي را امامزاده ناميده، معبد و ملجأ، بلکه قاضي الحاجات ساخته اند»

دسته چهارم مقابري است که صاحبانشان نه سيد هستند و نه دانشمند و نه مولود مطامع و خوابنما شدنهاي دروغين، بلکه اين مقابر به سران و فرماندهان عرب در زمان خلفاي بني اميه و بني عباس تعلق دارد که براي فتح طبرستان و تعقيب علويان آمده و به دست مردم آنجا کشته و مدفون شدند و عوام الناس به اشتباه آنها را زيارت ميکنند: «مثلا در کجور مازنداران قبري است که از مصقله که در زمان معاويه به طبرستان حمله برده، مدت دو سال با فرخان بزرگ، در زد و گير بود و حربها کرد و در آخر به کجور آمده، ولي مردم آنجا و اهالي رويان در آن مقام او را بکشتند و گور او هنوز بر سر راه نهاده است. عوام الناس به تقليد و جهل زيارت مي کنند که اين از جمله صحابه رسول (ص) است و آن دروغ است.»

نظاير اين گونه مقابر به سران و فرماندهان متجاوز عرب، که مردم به اشتباه زيارت مي کنند در مناطق شمالي ايران کم نيست و اسامي آنها بعضاً در کتب تاريخي ضبط شده که پژوهشگران مي توانند به کتابهاي مربوط به گيلان و مازندران مراجعه نمايند. همچنين در تاريخ اجتماعي ايران (ج 2، ص 55) نقل شده که قبر قتيبة بن مسلم باهلي سردار خونخوار عرب را در خراسان و ماوراءالنهر، ايرانيان ساده لوح زيارت مي کنند و حاجت مي طلبند!

عده اي از ارباب تحقيق و اطلاع دسته پنجمي هم قايل هستند و بعضي از اين مقابر مصلحتي را گنجينه دفاين و ذخاير مي دانند که متمکنين و ثروتمندان هر عصر و زماني بر بالاي آنها بقعه و بارگاه مي ساختند و به نام يکي از اين امامزاده ها نامگذاري مي کردند؛ تا از دستبرد سارقين و گزند زورمندان زمان و تعديات و تجاوزات حکام خود مختار مصون و محفوظ بمانند. بناي اين گونه دفاين به صورت گنبد و امامزاده موقعي انجام مي گرفت که آن شهر و آبادي از طرف حاکم همسايه و يا زورمندي ديگر از مناطق مجاور مورد حمله قرار مي گرفت و ساکنان شهر مجبور به فرار ميشدند و با بار و بنه اي به قدر مقدور از خانه و ديارشان مهاجرت مي کردند. در چنين مواقع افراد متمول و ثروتمند که نقدينه زيادي از احجار کريمه داشته اند، آن جواهرات گرانبها را در زير گنبد به شکل و هيئت بالا دفن مي کردند تا اگر روزي به شهر و ديار خود بازگشته باشند، بدان دست يابند. ولي چون غالباً اين مهاجرت سالهاي متمادي طول مي کشيد و صاحب گنج و دفينه در ديار غربت مي مرد؛ لذا اين گنبدها يعني امامزاده هاي مصلحتي و مجعول باقي مي ماند. در حالي که کسي نمي دانست که در زير اين گنبد کسي مدفون نيست، مگر سيم و زر و احجار کريمه! اتفاقاً حفر و کشف بعضي از اين گونه مقابر در خرابه ها و ويرانه هاي بلاد طبرستان تأييد اين تشخيص و ادعا را نيز مسلم داشته است.

علي کل حال چون تفکيک اين چند دسته بقاع و امامزاده ها خالي از اشکال نيست، فلذا مصلحت نيست که خشک و تر را به يک چوب برانيم و بر روي تمام امامزاده هاي موجود خط بطلان بکشيم چه حقيقت براي هميشه مکتوم نميماند و بر اثر مرور و دهور زمان بالمآل حق از باطل تشخيص خواهد گرديد.

در خاتمه براي استفاده محققان و پژوهشگران يادآور مي شود که طبق يک آمار تهيه شده به وسيله سازمان اوقاف در داخل محدوده شهرهاي ايران يکهزار و پنجاه و نه امامزاده وجود دارد (تنها استان سيستان و بلوچستان است که در آن هيچ امامزاده اي ديده نشده است). ضمناً در ايران چهل و دو کليسا، و بيست و شش کنيسه وجود دارد که پنچ کنيسه و دوازده کليسا در تهران و بقيه در شهرهاي ديگر قرار دارند.

مطالب اين بخش از کتاب " ريشه هاي تاريخي امثال و حکم " تأليف زنده ياد مهدي پرتوي آملي گرفته شده است.

فریاد....

mohsen — Fri, 24 Jul 2009 10:07:59 GMT

نان یا.....

(دریاچه پریشان خشک شد) .................(بخشی از سازه آبی شوشتر فرو ریخت).....................(ماموران پاسگاه ایذه یوزپلنگ ایرانی را کشتند)................و... .

به راستی چقدر دیگر باید از این تیترهای خبری در روزنامه ها یا اخبار ببینیم و نسبت به نابودی یک فرهنگ یک هویت و یک سند بی تفاوت بشینیم . آیا تنها نابودی یک کشور با تمام داراییش بسته به حمله یک کشور به ما می باشد آیا هیچ یک از این تیترهای خبری نمیتوانند مخرب تر از یک جنگ باشند.؟؟

ما داریم به آسانی نابودی خودمان را میبینیم و هیچ کاری نمیکنیم.

بدتر از ان این است که هربار به فردی در این مورد میگوییم که نظرتان در این موردها چیست جواب ناپسند(( این چیزها که مهم نیست مهم این است که یک نانی در بیاری برا خانوادت این حرفا که نان نمیشود).

آری حق با شماست نان نمیشود .اما چه نانی ........نانی به قیمت از دست دادن کشورت که مساوی با نابودی خودت ، خانوادت، سند هویتت و... . کافیست دگر این همه چشم پوشی دیگر میبایست که بیدار شویم اگر که هنوز غیرت ایرانی در ما وجود دارد .

نان میخواهی .............از کجا از زمینهای کشورت یا از دست.................

آریو برزن-تابستان88

داستانک ( زندگی)

mohsen — Mon, 20 Jul 2009 20:32:47 GMT

زندگی

زندگی مثل دستکش است .باور کنید زندگی مثل دستکش است . اگر باور نمیکنید زندگی مثل دستکش است من برای شما مثالی می آورمتا قبول کنید زندگی مثل دستکش است.

دوست دارم که از نوجوانی بسیار تمییز و پاکیزه بود و تا حد وسواس نظافت را رعایت میکرد .او سه روزی سه بار حمام می کرد و لباس هایش را از سر تا پا و از درون تا بیرون عوض می کردهر روز ده تا دوازده بار دستهایش رابا آب و صابون میشست . به طوری که همیشه از نظافت برق می زد. آن روز به دیدنم امد از دیدار او از تعجب نتوانستم کنم چون دستکش های سفیدی به دست کرده بود ، که لکه های تیره الودگی های فراوانش انسان را دچار حیرت می کرد.

بی اختیار گفتم این چه وضع است. جواب داد : (( باور کن از صبح تا حال سه بار دستکشهایم را عوض کردم اما باز کثیف و الوده است)).

آنگاه با تاثر و تاسف برایم تعریف کرد از بس دستهایش را می شست ، پوست دستهایش دچار حساسیت شده بود ف تا جایی که پزشک مخصوص به او توصیه کرده که از جنس رنگ پارچه ای که دستهایش به آن حساسیت ندارد دستکش هایی تهیه کند و همیشه به دست کند .

گفتم این درست است اما چرا دستکشهایت این قدر کثیف است ؟ آن هم تو که همیشه از نظافت نمونه بودی ؟ نکاه تاسف باری به من کرد در حالی که دستکش هایش را از دست خارج می کرد ، داخل انها را به من نشان داد و گفت ((نگاه کن داخل دستکشها که فقط با خودم تماس دارند ، سفید وتمییز است اما قسمت های بیرونی ان به سبب محیط زیست آلوده و تماس با دیگران این چنین کثیف شده است)) .

او در حالی که با من حرف می زد درون . بیرون دستکشها را به من نشان میداد ومن به فکر زندگی خودم افتادم که در الودگی ان خودم تقصیر کمی داشتم و بیشترش به وسیله محیط الوده و افراد ناباب دیگر به این صورت در امده است..........

حالا قبول می کنید زندگی مثل دستکش است!

آریو برزن

گرفته شده از ماه نامه ی فرهنگی ، سیاسی ، اجتکماعی و ادبی فردوسی

یک درد دل

mohsen — Mon, 06 Jul 2009 22:02:44 GMT

با درود به تمامی دوستانی که به تارنگار ما سر میزنند.

روزی که اورداد شروع به کار کرد با کوهی از ( نه ... نمیشه....شما نمیتونید و.....) روبرو شد اما هیچکدام از اینها کوچکترین لرزه ای در دل اوردادیان ننداخت چون ما به خودمون و کاری که قرار بود انجام بدیم ایمان داشتیم. لُب کلام امروز که به تارنگار سر میزنم میبینم که گاهی آمار زیاد و گاهی آمار کم میباشد اما به راستی این چیزی نیست که ما میخواهیم ما در اصل به دنبال نظرات و انتقادات هستیم وانها هستند که به کار ما معنا میدهند پس ما را همراهی کنید اگر قرار است که کاری انجام شود.

ُ آریو برزن - اورداد شاهین شهر

سوگ فرزندان و فرهنگ ایران

avardad — Mon, 29 Jun 2009 12:24:40 GMT

هنوز سخنان رئیس جمهور پیشین ایران احمدی نژاد را فراموش نکرده ام که پس از انتخابات 22 خرداد در 23 خرداد گفته بود: «در ایران بهترین و کاملترین دموکراسی وجود دارد.»!! از خود می پرسم این کدام دموکراسی است که فرزندان پاک این آبو خاک را به خاک و خون می کشد؟؟هنوز اشکهای ملت از خون شهدای انتخابات در ایران خشک نشده است که احمد خاتمی امام جمعه ی تهران می گوید:«تصاویری از خانم جوانی نشان می دهند و می گویند نیروی انتظامی به او تیر اندازی کرده است...نیروی انتظامی که در کوچه ی خلوت کسی را نمی کشد» [بلکه در خیابان شلوغ می کشد.]
آری به راحتی شهادت ندای ایران را به دست نیروی انتظامی انکار می کنند.
من از رئیس جمهور بر حق ایران جناب آقای مهندس میر حسین موسوی می خواهم شجاعانه از رای و نظر سبز مردم پاسداری کنند.
همه ی ایرانیان مشکی پوشان به سوگ شهادت فرزندان ایران و حکمرانی دروغ می نشینند.

لینک مستقیم فیلم در یوتوب:
http://www.youtube.com/watch?v=KWod532prgU

درصورتیکه به هر دلیلی قادر به دیدن این فیلم نیستید، آنرا از این دو جا دانلود کنید:
« لینک تصحیح شد »

http://rapidshare.com/files/248048368/Neda.3gp
Size: 720 KB

http://rapidshare.com/files/248049691/NEDA.mp4
Size: 1.9 MB

تصاویری از درگیری های اخیر اصفهان در اعتراض به نتایج انتخابات

avardad — Fri, 19 Jun 2009 01:50:38 GMT

این تصاویر بدون کوچکترین برداشتی فقط به نمایش گذاشته می شوند و اورداد مسئولیت آن ها را به عهده نمی گیرد.

جهت دانلود فیلم درگیری های اصفهان در اعتراض به نتایج انتخابات به آدرس زیر بروید:

http://www.2shared.com/file/6366785/d97bbacd/1388325a.html
http://www.2shared.com/file/6366924/5e0d4fdb/1388325b.html
http://www.2shared.com/file/6366984/a4e2a751/1388325c.html

نظر سنجی اورداد

avardad — Thu, 11 Jun 2009 05:54:04 GMT

نتایج نظر سنجی های اورداد

گرچه جامعه ی از آماری کوچکی نظر سنجی شده اما آمارها بسیار نزدیک به آمار های نظر سنجی های دیگر است.

« وضعیت انتخابات »

شما در انتخابات کدام یک را انتخاب می کنید؟

1- میر حسین موسوی

12رای - 70.5%

2- محسن رضایی

0رای - 0%

3- مهدی کروبی

2رای - 11.7%

4- محمود احمدی نژاد

1رای - 5.8%

5- رای سفید می دهم

0رای - 0%

6- من اصلا رای نمی دهم

2رای - 11.7%

عنوان نظرسنجی: وضعیت انتخابات
تاريخ شروع نظرسنجی: 1388/2/30
مجموع نظرات: 17
آدرس: http://www.avardad.blogfa.com/

« عملکرد دولت نهم »

عملکرد دولت نهم را چگونه ارزیاب یمی کنید؟

1- بسیار عالی

2رای - 12.5%

2- خوب

0رای - 0%

3- ضعیف

5رای - 31.2%

4- حرکت قهقرایی داشته

9رای - 56.2%

5- در بعضی موارد خوب بوده

0رای - 0%

عنوان نظرسنجی: عملکرد دولت نهم
تاريخ شروع نظرسنجی: 1388/2/30
مجموع نظرات: 16
آدرس: http://www.avardad.blogfa.com/

نظر سنجی های اینترنتی انتخابات

avardad — Tue, 09 Jun 2009 12:03:18 GMT

نظر سنجی های اینترنتی انتخابات

بانزدیک شدن به زمان انتخابات (۲۲خرداد) بازار تبلیغات انتخاباتی هم داغ تر شده است این داغ تر شدن به اینترنت هم کشیده و این روز ها سایت های نظر سنجی از رونق خاصی برخوردارند.برخی از این سایت ها در زیر آمده اند که دیدن نتایج آنها را به عهده ی خود شما می گذاریم:

http://www.1of4.ir/

این سایت به گونه ای کاملا برنامه ریزی شده به نظر سنجی پرداخته است به گونه ای که شما کاندیدای مورد نظر را برمی گزینید شپس یک رایانامه (ایمیل) تائیدیه برای شما ارسال می شود که با ید با آن تائیدیه نظر خود را ثبت کنید. به کسانی که قصد شیطنت و طرفداری از کاندیدای خاصی را دارند پیشنهاد می کنیم به این سایت وارد نشوند.

http://www.rayemelat.com/

سایت دیگری است که به که نیرومندانه به نظر سنجی پرداخته و نتایج مربوط به نظر سنجی تلفنی هم در آن مشهود است. نتایج آرا در این سایت خیره کننده است! پیشنهاد می کنیم حتما بخش نظر سنجی تلفنی شهر تهران را در این سایت ببینید.

دراین میان تارنگار اورداد هم دست به نظر سنجی دیگری زده که شرکت در آن و دیدن نتایجش خالی از لطف نیست.

برای شرکت در این نظر سنجی به گوشه ی سمت چپ و پایین صفحه توجه کنید!